കഥകൾ

എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞ ദിവസം

എന്നിൽ എന്തോ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിവസം എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറിമറിഞ്ഞു. വളരുമ്പോൾ സാധാരണ സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ പതുക്കെയല്ല അത് സംഭവിച്ചത്. കാൽക്കീഴിലെ തറ ചരിഞ്ഞതുപോലെ, ഒറ്റയടിക്ക്.

ആദ്യം തോന്നിയത് അത്ഭുതമോ ആശ്വാസമോ ആയിരുന്നില്ല. നാണക്കേടായിരുന്നു. ആരും എന്നെ ഇരുത്തി പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും ഇത് തെറ്റാണെന്ന ധാരണ ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭയന്നവർ ചെയ്യുന്നത് ഞാനും ചെയ്തു. ഞാനത് ഒളിപ്പിച്ചു, എന്നിൽ നിന്നുപോലും, ഇത് കടന്നുപോകുമായിരിക്കും എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു.

അറിഞ്ഞു, അറിഞ്ഞു, അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു

അത് കടന്നുപോയില്ല. അതിനാൽ ഞാൻ വായിച്ചുതുടങ്ങി. രാത്രി വൈകി, സ്ക്രീനിന്റെ വെളിച്ചം കുറച്ച്, നിശ്ശബ്ദമായി, ഇതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്, എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു, ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഡോക്ടർമാരും ശരിക്കും എന്താണ് കണ്ടെത്തിയത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കിട്ടിയതെല്ലാം ഞാൻ വായിച്ചു.

താളുകൾ ഓരോന്നും ഒരേ ഉത്തരം തന്നു: രോഗമല്ല, തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല, തെറ്റുമല്ല. ഞാൻ അറിഞ്ഞു, അറിഞ്ഞു, അറിഞ്ഞു; പതുക്കെ നാണക്കേടിന്റെ പിടി അയഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം തലയിൽ അറിയുന്നതും ജീവിതത്തിൽ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നതും ഒന്നല്ല. ആരോടെങ്കിലും പറയാൻ എനിക്ക് അപ്പോഴും ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു.

ഭയം

ആ തരം ഭയം ചുമന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളോട് വിശദീകരിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. അത് എന്റെ ശരീരത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. ശ്രദ്ധയില്ലാത്ത ഒരു തമാശ, അല്പം അടുത്തെത്തിയ ഒരു ചോദ്യം, തെറ്റായ വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ഒരു സംഭാഷണം, ഇത്രയും ചെറുതാകാം അതിന്റെ തുടക്കം. എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യത്തെ തൊടാവുന്ന എന്തും, എന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കും.

ചിലപ്പോൾ ചിന്തയേ നിലയ്ക്കും, മനസ്സ് ഒരു ചുമർ പോലെ ശൂന്യമാകും, ആ നിമിഷം കടന്നുപോയി എല്ലാം ശരിയാണെന്ന് ഭാവിക്കാൻ കഴിയുംവരെ. അഭിനയിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് നല്ല പരിചയമായി. വാക്കുകൾ കിട്ടാത്തവിധം അത് തളർത്തിക്കളയും.

കോളേജ് ഞാൻ കരുതിയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല

ഒടുവിൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാവുന്ന ഇടമായിരിക്കും കോളേജ് എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. വലിയ ആശയങ്ങളും തുറന്ന മനസ്സുകളും ഉള്ള, ആളുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരിടം ഞാൻ ഭാവനയിൽ കണ്ടു. പക്ഷേ അത് വെറുമൊരു ധാരണയായിരുന്നു; എല്ലാം പൂമെത്തയല്ലെന്ന് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചു.

ആളുകൾ അതിനെ കളിയാക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. ശ്രദ്ധ കിട്ടാൻ ആളുകൾ എടുത്തണിയുന്ന ഒരു ട്രെൻഡാണെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു. രോഗമാണെന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു. ഓരോ തവണയും അത് ആഴത്തിൽ കൊണ്ടു, കാരണം ആ വാക്കുകൾ എന്നെക്കുറിച്ചായിരുന്നു; ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാത്തവർ അത് ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. അത് എന്നെ തകർത്തു.

പക്ഷേ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കൈവിട്ടില്ല. അതിലാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും അഭിമാനം.

ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നവരാണ് എന്നെ ഏറ്റവുമധികം പിന്തുണച്ചത്.

ആളുകളോട് പറയുമ്പോൾ

പിന്നെ, ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാനാകാത്ത കാരണങ്ങളാൽ, ഞാൻ ആളുകളോട് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഒരാളോട് ഒരാളായി, ശ്രദ്ധയോടെ. ഞാൻ ഊഹിച്ചതെല്ലാം തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടാണ് കാര്യങ്ങൾ നടന്നത്.

ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നവരാണ് എന്നെ ഏറ്റവുമധികം പിന്തുണച്ചത്. എല്ലാം പണയം വയ്ക്കാവുന്നവരെന്ന് കരുതിയവരിൽ, തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചവരിൽ, ചിലർ അകലം പാലിച്ചു. ചിലർ അതിനെ ഒരു രോഗം പോലെ കണ്ടു. ചിലർ അത് തങ്ങളുടെ മേൽ വന്നുവീണ സമ്മർദ്ദമായി കണ്ടു, എന്റെ സത്യം അവർക്ക് സംഭവിച്ച എന്തോ ഒന്നാണെന്ന മട്ടിൽ.

ഏതൊരു അപരിചിതന്റെ പരിഹാസത്തെക്കാളും അത് വേദനിപ്പിച്ചു, കാരണം ഞാൻ അവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അത് എന്നെ രണ്ടാമതും തകർത്തു.

അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്

പക്ഷേ ശരിക്കും ആരാണ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നതെന്ന് അത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതന്നു. ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നപ്പോൾ വിട്ടുപോകാൻ കൂട്ടാക്കാതിരുന്ന, എല്ലാ വശവും ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ലാതെ കൂടെ നിന്ന കൂട്ടുകാരെയും വീട്ടുകാരെയും വിലമതിക്കാൻ അത് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഞാൻ ഏതുതരം ആളാണെന്ന് എനിക്ക് എപ്പോഴും അറിയില്ല. പക്ഷേ ഇതറിയാം: ആരെങ്കിലും എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ ഞാൻ മിണ്ടാതെയായേക്കാം, സംസാരം നിർത്തിയേക്കാം; എന്നിട്ടും എന്റെ ജീവിതം അനുവദിക്കുമെങ്കിൽ, അവർക്ക് എന്നെ വേണ്ടപ്പോഴും എവിടെയും ഞാൻ അവർക്കായി ഉണ്ടാകും.

നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുപാട് പ്രധാനമാണ്, കാരണം ഒടുവിൽ പ്രധാനം ആളുകൾ മാത്രമാണ്. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ജീവിതം കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും. അതിനെ അർത്ഥവത്താക്കുന്നത് ആളുകളാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആളുകൾക്ക് എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത അവസരങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നത്. അവരെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിലനിർത്താൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം ആളുകളിൽ ദോഷത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ നന്മയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ്. വിശുദ്ധ പദവി തേടുകയാണ് ഞാൻ എന്ന് തോന്നുന്നെങ്കിൽ, അങ്ങനെയല്ല. എനിക്കും തെറ്റുപറ്റിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ കൂട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും എന്നോട് ക്ഷമിച്ചു, അവിടെ നിന്നാണ് ഞാൻ പഠിച്ചത്.

ഒറ്റപ്പെട്ട കാലങ്ങൾ

ഞാൻ തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കായ സമയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയങ്ങളിൽ, എനിക്കിഷ്ടമുള്ളവരുടെ ഫോട്ടോകൾ നോക്കുന്നത് എനിക്ക് ശക്തി തന്നു, അവരിൽ ആരും ആ മുറിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും.

എന്നോട് ഒരിക്കലും ക്രൂരമായി ഒന്നും പറയാത്ത, വെറുതെ മനസ്സിലാക്കാതെ പോയ, ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കാത്ത ചിലരുമുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ ചിലർ അതിനെ തിരഞ്ഞെടുപ്പെന്ന് വിളിക്കുന്നു. ചിലർ അത് സ്വാഭാവികമല്ലെന്ന് പറയുന്നു. തമാശയ്ക്കുവേണ്ടി മാത്രം ഭയവും ഒളിച്ചുവയ്ക്കലും വിശദീകരിക്കലുമുള്ള കഠിനമായ വഴി ആരെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുക്കുമെന്ന മട്ടിൽ.

ഈ വെബ്സൈറ്റ് എന്തിന്

അവർക്കുവേണ്ടി, അവർ തയ്യാറാണെങ്കിൽ, ഈ വെബ്സൈറ്റിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധാപൂർവം ഗവേഷണം ചെയ്ത് രേഖപ്പെടുത്തി ഉണ്ടാക്കി. ഇത് തിരഞ്ഞെടുപ്പോ ട്രെൻഡോ രോഗമോ ആണെന്ന് പറയാൻ പോകുകയാണെങ്കിൽ, എന്റെ വാക്ക് വിശ്വസിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ശാസ്ത്രം പേജ് വായിക്കൂ. ഗവേഷണ ലൈബ്രറി തുറന്ന് യഥാർത്ഥ പഠനങ്ങളിലേക്കുള്ള ലിങ്കുകൾ പിന്തുടരൂ. തെളിവുകൾ എന്തു പറയുന്നു എന്ന് നോക്കൂ, അത് നിങ്ങളുടെ ചിന്തയെ വിശാലമാക്കട്ടെ.

മനസ്സ് ഉറച്ചുപോയ, ഒരു തെളിവിനും ഇളക്കാനാവാത്ത ആളാണ് നിങ്ങളെങ്കിൽ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് തർക്കിക്കില്ല. നിങ്ങൾക്ക് നല്ല ജീവിതം ആശംസിക്കുന്നു, നിങ്ങളോട് എനിക്ക് വെറുപ്പില്ല. സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ ആളുകൾക്ക് നേരെ വെറുപ്പ് നീട്ടരുത് എന്നേ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. അത് ശരിക്കും വേദനിപ്പിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ ഇതിനകം നേരിടുന്ന ഭീഷണിപ്പെടുത്തലും ഉപദ്രവവും തന്നെ ധാരാളം.

ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് നിങ്ങളാണെങ്കിൽ

നിങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുവെങ്കിൽ, മനസ്സിലാക്കപ്പെടണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തുറന്നുപറഞ്ഞ ഒരു സുഹൃത്തിനെ, അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദമായി സ്വയം അംഗീകരിച്ച് ആരോടും പറയാത്ത ഒരാളെ, സഹായിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പേരെടുത്തു പറയാത്ത മറ്റൊരു സാഹചര്യത്തിലാണെങ്കിൽ, ദയവായി ഇവിടെയുള്ളതെല്ലാം സ്വന്തമായി എടുത്തുകൊള്ളൂ.

സഹായ പേജിൽ ഇത്തരം നിമിഷങ്ങൾക്കായി ഹെൽപ്പ്‌ലൈനുകളും വഴികാട്ടികളുമുണ്ട്. തലയ്ക്കുള്ളിലെ ബഹളം കൂടുമ്പോൾ തെറാപ്പികൾ, ശബ്ദ സ്റ്റുഡിയോ, ശാന്തമായ കളികൾ എന്നിവയുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കഥ പങ്കുവയ്ക്കണമെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധയോടെ വായിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു സന്ദേശം അയയ്ക്കണമെങ്കിൽ, ബന്ധപ്പെടാനുള്ള പേജ് തുറന്നിരിക്കുന്നു, പേരില്ലാതെയും.

ഒറ്റയടിക്ക് ധൈര്യശാലിയാകണമെന്നില്ല. ഞാനും ആയിരുന്നില്ല.

Reiner