Reiner Endrios

ज्या दिवशी मला कळलं की माझ्यात काहीतरी वेगळं आहे, त्या दिवशी माझं सगळं आयुष्य उलटंपालटं झालं. मला लाज वाटली, कारण मला वाटत होतं की हे चुकीचं आहे. मग मला समजत गेलं, समजत गेलं, आणि समजत गेलं.

पण कोणाला सांगायची मला नेहमी भीती वाटायची. इतकी भीती की माझ्याबद्दलच्या सत्याच्या जवळ काहीही आलं की माझा श्वास थांबायचा, विचार थांबायचे.

कॉलेजमध्ये आल्यावर वाटलं होतं की आता शेवटी मोकळेपणानं बोलता येईल. पण लोक समजून घेतात, हा फक्त माझा समज होता. मी त्याची थट्टा होताना ऐकली. त्याला एक फॅड म्हटलं जाताना ऐकलं. त्याला आजार म्हटलं जाताना ऐकलं. त्यानं मला मोडून टाकलं, तरीही मी स्वतःला सोडून दिलं नाही.

मी लोकांना सांगायला सुरुवात केली, तेव्हा सगळं माझ्या अपेक्षेपेक्षा वेगळं घडलं. जे मला कधीच स्वीकारणार नाहीत याची खात्री होती, त्यांनीच मला सर्वात जास्त साथ दिली. आणि ज्यांच्यावर माझा सर्वात जास्त विश्वास होता, त्यांपैकी काहीजण दूर गेले.

खूप दुखावलं गेलं. पण कठीण काळात ज्यांनी साथ सोडायला नकार दिला, त्या मित्रमैत्रिणींना आणि कुटुंबाला जपायला त्यातून शिकायला मिळालं. जग मला जे सांगतं त्यापेक्षा मला माणसांमध्ये जास्त चांगुलपणा दिसतो, म्हणून माणसांना माझ्याकडून पुन्हा पुन्हा संधी मिळते. मी काही संत नाही. माझ्याकडूनही चुका झाल्या आहेत, मला माफ केलं गेलं, आणि तिथूनच मला शिकायला मिळालं.

ज्यांना अजूनही वाटतं की ही निवड आहे, त्यांनी पुरावे वाचायची तयारी दाखवली तर, त्यांच्यासाठी मी हे ठिकाण उभं केलं आहे. आणि जे झगडत आहेत, किंवा झगडणाऱ्या कोणावर तरी प्रेम करायचा प्रयत्न करत आहेत, त्यांच्यासाठीही. इथे तुमचं स्वागत आहे. माझ्या मनात कोणाबद्दलही द्वेष नाही. माझी एवढीच विनंती आहे की, प्रेम केल्याबद्दल कोणीही कोणाच्या वाट्याला द्वेष देऊ नये.

माझी संपूर्ण गोष्ट वाचा